Her yıl aynı başlık dolaşıma giriyor: siber güvenlikte milyonlarca kişilik açık var. 2024'te bu sayı ISC2'nin çalışmasında 4,8 milyon olarak açıklandı. Rakam gerçek bir soruna işaret ediyor; ancak "açık" kelimesi, açık iş ilanlarıyla nitelikli eleman eksikliğini aynı kutuya koyduğu için sık sık yanlış okunuyor.
ISC2'nin 2024 Cybersecurity Workforce Study'si, dünya genelinde 5,5 milyon siber güvenlik profesyoneli olduğunu tahmin ediyor. Bu sayı bir önceki yıla göre yalnızca yüzde 0,1 artmış durumda. Aynı çalışma, organizasyonları etkin biçimde korumak için 4,8 milyon ek profesyonel gerektiğini söylüyor; bu, bir önceki yıla göre yüzde 19'luk bir artış.
Rakam nereden geliyor?
Çalışma, altı bölgeden 15.852 siber güvenlik uygulayıcısı ve karar vericisiyle yapılan anketlere dayanıyor. ISC2, yalnızca anket sonuçlarını değil, ABD Çalışma İstatistikleri Bürosu'nun ücret ve istihdam verileri, nüfus sayımı işletme istatistikleri gibi ikincil kaynakları da kullanarak bir iş gücü tahmini üretiyor. Açık hesabı da bu tahminin, "etkin biçimde güvenli" kabul edilen bir organizasyon için gereken kişi sayısıyla karşılaştırılmasından çıkıyor.
Buradaki "etkin biçimde güvenli" ifadesi teknik bir eşik değil, bir değerlendirme ölçütü. Dolayısıyla 4,8 milyon, ölçülmüş boş kadro sayısı değil; ankete katılanların algısı, organizasyon büyüklükleri ve ikincil verilerle modellenmiş bir ihtiyaç tahmini. Bu ayrım, rakamın değerini düşürmüyor; ama ne söylediğini ve ne söylemediğini netleştiriyor.
Açık, açık iş ilanı değil
4,8 milyon sayısı, dünya genelinde yayımlanmış 4,8 milyon iş ilanı anlamına gelmiyor. Aynı şekilde 4,8 milyon kişinin hemen işe alınabileceği ya da her birinin aynı niteliklere sahip olduğu anlamına da gelmiyor. ISC2'nin ölçtüğü şey, mevcut iş gücünün üzerine eklenmesi gereken kapasite; yani bir tür "doygunluk farkı".
Çalışmanın en çarpıcı bulgularından biri, eksikliğin nedenine ilişkin algının değişmesi. 2024'te katılımcıların yüzde 39'u, personel eksikliğinin en önemli nedeni olarak bütçe yetersizliğini gösterdi. Bu, önceki yıllarda ilk sırada yer alan "nitelikli yetenek bulamama" yanıtının önüne geçti. Yani sorun yalnızca piyasada insan olmaması değil; organizasyonların o insanı istihdam edecek bütçeyi ayırmaması da.
Kafa sayısı ve nitelik ayrı sorunlar
Aynı çalışmada katılımcıların yaklaşık yüzde 90'ı organizasyonlarında bir beceri açığı olduğunu söylüyor. Yüzde 35'i ise hem personel hem de beceri eksikliği yaşıyor. Bu iki veri, "4,8 milyon kişi eksik" başlığının neden tek başına yeterli olmadığını gösteriyor: aynı sayıda insanla daha iyi sonuç almak mümkün olabilir, ama mevcut insanların becerileri yeni tehditlere ve araçlara uymuyorsa kafa sayısını artırmak tek başına çözüm değil.
Hangi becerilerin eksik olduğu da değişiyor. ISC2'nin 2024 verilerinde yapay zekâ ve makine öğrenmesi, güvenlik ekiplerindeki en büyük teknik beceri açığı olarak öne çıkıyor; onu bulut güvenliği ve sıfır güven uygulamaları izliyor. Buna karşılık işe alım yöneticilerinin yüzde 56'sı, yapay zekâ çağında hangi becerilere ihtiyaç duyacaklarını bildiklerinden emin değil; profesyonellerde bu oran yüzde 63. Bu belirsizlik, işe alım kriterlerini de bulanıklaştırıyor.
Bölgesel ve sektörel farklar
Küresel bir toplam, yerel tabloyu gizleyebiliyor. Aynı rapor, açığın ülkeler ve sektörler arasında çok eşitsiz dağıldığını gösteriyor. Olgun pazarlarda bile bazı sektörler diğerlerinden belirgin biçimde daha fazla beceri açığı bildiriyor. Eğitim, sağlık ve kamu gibi alanlarda beceri açığı bildirimi, finans ya da teknoloji sektörüne göre daha yüksek.
Bu nedenle küresel 4,8 milyon rakamını tek bir ülkenin ya da sektörün işe alım planına dönüştürmek yanıltıcı. Organizasyonun kendi rol mimarisi, mevcut beceri envanteri, işe alım süresi ve elde tutma oranı, küresel ortalamadan daha kullanışlı göstergeler.
BLS: talep artıyor, ama farklı bir ölçü
ABD Çalışma İstatistikleri Bürosu, bilgi güvenliği analistleri için 2023-2033 döneminde yüzde 33'lük bir istihdam artışı öngörüyor. Bu, tüm meslekler ortalamasının çok üzerinde. Büro yılda yaklaşık 17.300 açık oluşacağını hesaplıyor; Mayıs 2024 itibarıyla mesleğin medyan yıllık ücreti 124.910 dolar.
Bu projeksiyon, siber güvenlik talebinin gerçek olduğunu gösteriyor; ama 4,8 milyonla aynı şeyi ölçmüyor. BLS, ABD'de tek bir meslek grubunun net istihdam projeksiyonunu veriyor. ISC2 ise küresel ölçekte, tüm siber güvenlik rollerini ve algılanan ihtiyacı kapsayan bir model sunuyor. İki sayıyı yan yana koyup "BLS 17 bin diyor, ISC2 4,8 milyon diyor" demek, farklı sorulara verilmiş farklı yanıtları karşılaştırmak olur.
Otomasyon: işi yok etmiyor, içeriğini değiştiriyor
Otomasyonun bu açığı kapatacağı sık sık dile getiriliyor. ISC2 verileri, yapay zekânın hâlihazırda güvenlik araçlarının içine girdiğini gösteriyor: katılımcıların yüzde 52'si kullandıkları güvenlik araçlarına üretken yapay zekânın gömülü olduğunu söylüyor. Yüzde 58'i bu teknolojiyi ortak operasyonel görevleri desteklemek için kullanıyor; yüzde 73'ü ise yapay zekânın işlerini daha verimli yapmalarına yardımcı olacağına inanıyor.
Bu, işlerin tamamen ortadan kalktığı anlamına gelmiyor. Alarm triyajı, log korelasyonu ve rapor yazımı gibi tekrarlı görevler otomasyona daha uygun. Buna karşılık tehdit modelleme, mimari kararlar, kimlik ve erişim yönetimi, bulut yapılandırması, operasyonel teknoloji güvenliği ve olay komutası gibi alanlarda insan bağlamı hâlâ belirleyici. Otomasyon, giriş seviyesindeki işlerin içeriğini değiştirirken yeni uzmanlık alanları da yaratıyor; net etkisi ise sektöre ve role göre değişiyor.
Yine de bir uyarı gerekli: otomasyonun iş gücü açığını kapatacağını varsaymak, teknolojinin benimsenme hızını ve kurumsal direnci olduğundan iyimser görmek olur. Araçların ürettiği çıktıyı denetleyecek deneyimli insanlara duyulan ihtiyaç azalmıyor; sorumluluk ve karar verme hâlâ insanlarda.
Abartıları ayıklamak
4,8 milyon rakamının en yaygın yanlış okuması, bunu "4,8 milyon boş kadro" gibi sunmak. Oysa aynı pazarda hem açık hem de işsizlik bir arada olabilir; çünkü aranan nitelikler ile mevcut nitelikler uyuşmuyordur. Nitekim katılımcıların yüzde 35'inin hem personel hem beceri eksikliği bildirmesi, sorunun yalnızca kafa sayısı olmadığını gösteriyor.
İkinci abartı, "siber güvenlikte işsizlik yok" iddiası. Bu, giriş seviyesindeki adayların iş bulma zorluğunu ve bölgesel farkları görmezden geliyor. Üçüncü abartı ise herkesin kısa bir eğitimle siber güvenlikçi olabileceği fikri. Sertifika, temel bilgiyi kanıtlayabilir; ama olay müdahalesi, sistem yönetimi ve kurumsal bağlam deneyim ister. İşverenlerin "nitelikli eleman" derken kastettiği çoğu zaman bu birleşim.
Dördüncü abartı, küresel rakamı evrensel bir gerçek gibi sunmak. 4,8 milyon, farklı ülkelerin, farklı olgunluk düzeylerinin ve tanımların bir araya getirilmiş tahmini. Yerel bir işe alım planı için başlangıç noktası olabilir; ama tek başına politika belgesi olmaz.
Neye bakmalı?
Organizasyonlar için daha kullanışlı sorular şunlar: Hangi rollerde gerçekten açık var, bu rollerin iş tanımları güncel mi, işe alım süresi ne kadar, mevcut çalışanların beceri envanteri ne durumda, otomasyon hangi görevleri devraldı ve denetimini kim yapıyor? Bu soruların yanıtları, küresel ortalamadan daha somut bir yol haritası çıkarır. NIST'in NICE çerçevesi gibi rol ve beceri taksonomileri, işleri görev ve yetkinlik düzeyinde tanımlayarak bu planlamayı ölçülebilir kılıyor.
Bireyler için temel bilgisayar ağları, işletim sistemleri, kimlik yönetimi ve bulut güvenliği gibi alanlar hâlâ değerli. Buna iletişim, raporlama ve risk anlatma becerileri eklenmeli; çünkü siber güvenlik teknik bir iş olduğu kadar kurumsal bir karar süreci. Politikacılar için ise yalnızca sertifika kurslarını finanse etmek değil, staj, çıraklık ve deneyim kazandıran programları desteklemek öne çıkıyor.
4,8 milyon, sektörün kendine bakması için bir uyarı. Bir hedef sayı değil; altında bütçe, nitelik, coğrafya ve otomasyonla ilgili ayrı ayrı tartışılması gereken bir tablo var.
